ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਲ

Follow us

15.3 C
Chandigarh
Monday, February 16, 2026
More
    Home ਸਾਹਿਤ ਕਹਾਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀ | ਸਨਮਾਨ...

    ਕਹਾਣੀ | ਸਨਮਾਨ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ

    Deserves Respect

    ਕਹਾਣੀ | ਸਨਮਾਨ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ

    ‘‘ਅੰਕਲ, ਕੀ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਟਾਲ ਦੁਆਲੇ ਸਫ਼ਾਈ ਕਰ ਦੇਵਾਂ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਦਲੇ ਵਿਚ ਦੋ ਰੋਟੀਆਂ ਦੇ ਦਿਓਗੇ?’’
    ਮੈਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ’ਤੇ ਪਈ ਗੋਡਿਆਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਾਲੀ ਟੀ-ਸ਼ਰਟ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਉਸ ਦਸ ਸਾਲ ਦੇ ਲੜਕੇ ਨੇ, ਸ਼ਾਇਦ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੱਪਲਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੀ
    ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਬਾਹਰ ਮੈਂ ਭੋਜਨ ਦੀਆਂ ਸਟਾਲਾਂ ਲਾਇਆ ਕਰਦਾ ਸੀ ਲੋਕ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੀਹ ਦਿਨ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਮੇਰੀਆਂ ਸਟਾਲਾਂ ’ਤੇ ਸਧਾਰਨ ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤਾਜ਼ਾ ਭੋਜਨ ਹੁੰਦਾ ਸੀ: ਰੋਟੀ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਜਾਂ ਦਾਲ, ਪਿਆਜ਼ ਮਿਰਚ ਅਤੇ ਅਚਾਰ 25 ਰੁਪਏ ਦਾ ਸਿਹਤਮੰਦ ਭੋਜਨ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਹਸਪਤਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਇਸ ਦੁਕਾਨ ਵਿਚ ਤਾਜ਼ਾ ਅਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਭੋਜਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਭੀੜ ਬਾਰਾਂ ਵਜੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਜਾਦੀ ਸੀ ਮੈਂ ਜੋ ਵੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

    Deserves Respect

    ਮੈਂ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਬਹੁਤ ਰੁੱਝਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇਖਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਡਰੰਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਕਿ ਲੋਕ ਪਲੇਟਾਂ ਇਸ ਵਿਚ ਪਾ ਦੇਣ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਸਾਫ਼ ਜਗ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹੇ ਚਿਰ ਵਿੱਚ ਗੰਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ
    ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਚੁੱਪ ਵੇਖਦਿਆਂ ਮੈਂ ਹਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਕੰਮ ਲੱਗ ਗਿਆ ਪੂਰੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਉਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ।
    ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਪਲੇਟ ਪਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ
    ‘‘ਚਾਚੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲੇਟ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿਉਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ’’
    ‘‘ਹੋਰ ਕਿਸ ਵਾਸਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ ਹੈ?’’

    ਕਹਾਣੀ | ਸਨਮਾਨ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ

    ਉਸਨੇ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਬਾਬਾ ਪਿਛਲੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੇ ਸੀ
    ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ, ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਬੈਠਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ
    ਉਹ ਬਾਬਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?
    ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਚੱਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਈ ਦੁਰਘਟਨਾ ਹੋ ਗਈ ਅਸੀਂ ਉੁਥੇ ਜਾ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਬੁਖਾਰ ਹੈ
    ‘‘ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਖੁਆਉਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ!’’ ਮੈਂ ਉਸ ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਵਿਚ ਇੰਨੀ ਤਰਸ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ
    ‘‘ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਖਾਰ ਦੀ ਗੋਲੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੋ ਰੁਪਏ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਗੋਲੀ ਸਟੋਰ ਤੋਂ ਲੈ ਲਈ।’’

    Story | Deserves respect

    ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜੇਬ੍ਹ ਵਿਚੋਂ ਨੀਲੇ ਪੱਤੇ ਦੀ ਦਵਾਈ ਦਿਖਾਈ,
    ‘‘ਪਰ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਖਾਲੀ ਪੇਟ ਦਵਾਈ ਨਾ ਦਿਉ। ਇਸੇ ਲਈ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖੁਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਵਾਈ ਖੁਆ ਸਕਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ!’’
    ਮੈਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦਾ ਡੱਬਾ ਖੋਲਿ੍ਹਆ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿਚ ਦੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਭੋਜਨ ਸੀ,
    ‘‘ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾ ਲਵੋ’’
    ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਅਚਾਨਕ ਛੋਟੇ ਮੁੰਡੇ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਆ ਗਿਆ
    ਵਿਜੈ ਗਰਗ,
    ਮਲੋਟ

    ਹੋਰ ਅਪਡੇਟ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਨੂੰ Facebook ਅਤੇ Twitter ‘ਤੇ ਫਾਲੋ ਕਰੋ.