Freshwater Crisis: ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸੰਕਟ ਅੱਜ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗੰਭੀਰ ਸਰੋਤ ਸੰਕਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਡੂੰਘਾ ਅਤੇ ਬਹੁਪੱਖੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਲਗਭਗ 97 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਖਾਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ 3 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਹੀ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਮਨੁੱਖੀ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਉਪਲੱਬਧ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ 2-3 ਅਰਬ ਲੋਕ ਸਾਲ ਦੌਰਾਨ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਤਣਾਅ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਕਟ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੌਤਿਕ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਉਪਲੱਬਧਤਾ ਅਤੇ ਬਰਾਬਰ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਕਮੀ ਦਾ ਸਾਂਝਾ ਸੰਕਟ ਹੈ। Freshwater Crisis
ਇਹ ਖਬਰ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : Punjab: ਕਿਲਾ ਰਾਏਪੁਰ ਪੇਂਡੂ ਓਲੰਪਿਕ 2026 ਦੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਬੈਲ ਗੱਡੀਆਂ ਦੀ ਦੌੜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ ਮੈਦਾਨ
ਜੋ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਵਾਤਾਵਰਣ, ਸਮਾਜਿਕ, ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪਹਿਲੂਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਉਪਲੱਬਧਤਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਗਿਰਾਵਟ ਆਈ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਰਤੋਂ ਹੈ। ਖੇਤੀਬਾੜੀ, ਉਦਯੋਗ ਅਤੇ ਘਰੇਲੂ ਵਰਤੋਂ ਦੀਆਂ ਵਧਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਨੇ ਜਲ-ਭੰਡਾਰਾਂ ’ਤੇ ਅਸਹਿ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ ਹੈ। ਹਰੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿੰਚਾਈ ਲਈ ਟਿਊਬਵੈੱਲਾਂ ’ਤੇ ਵਧਦੀ ਨਿਰਭਰਤਾ ਨੇ ਕੁਦਰਤੀ ਰੀਚਾਰਜ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਪਛਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ, ਚੀਨ ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਰਗੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੱਧਰ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਰਾਵਟ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਪਾਣੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਖ਼ਤਰਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਲ-ਭੰਡਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਈ ਤੌਰ ’ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ।
ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਉਪਲੱਬਧਤਾ ਹੋਰ ਵੀ ਬੇਯਕੀਨ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸੰਕਟ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਘਰੇਲੂ ਸੀਵਰੇਜ, ਉਦਯੋਗਿਕ ਰਹਿੰਦ-ਖੂੰਹਦ, ਭਾਰੀ ਧਾਤਾਂ ਅਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਰਸਾਇਣ ਜੋ ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਇਲਾਜ ਦੇ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵਰਤੋਂ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਮੱਸਿਆ ਵਿਕਾਸਸ਼ੀਲ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਗੰਭੀਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਲਾਜ ਦੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚੇ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ। ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ’ਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਣੀ ਉਪਲੱਬਧ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਪੀਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿਹਤ ਲਈ ਖ਼ਤਰਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਉਪਲੱਬਧਤਾ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਲਵਾਯੂ ਪਰਿਵਰਤਨ ਨੇ ਇਸ ਸੰਕਟ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। Freshwater Crisis
ਵਧਦੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਵਿਆਪੀ ਤਾਪਮਾਨ ਕਾਰਨ ਗਲੇਸ਼ੀਅਰਾਂ ਦਾ ਪਿਘਲਣਾ, ਅਨਿਯਮਿਤ ਬਾਰਸ਼ ਪੈਟਰਨ ਅਤੇ ਸੋਕੇ ਅਤੇ ਹੜ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਰੰਬਾਰਤਾ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਹਿਮਾਲਿਆ, ਆਲਪਸ ਅਤੇ ਐਂਡੀਜ਼ ਵਰਗੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਗੜਦੇ ਗਲੇਸ਼ੀਅਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਵਹਾਅ ਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੜ੍ਹ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਕਮੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਨਸੂਨ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨਿਯਮਿਤ ਬਾਰਸ਼ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਭੰਡਾਰਨ ਅਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁਣੌਤੀਪੂਰਨ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜਲ-ਭੂਮੀ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਰੀਚਾਰਜ ਖੇਤਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘਟਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ਼ਹਿਰੀਕਰਨ, ਗੈਰ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਭੂਮੀ ਵਰਤੋਂ, ਅਤੇ ਰੀਅਲ ਅਸਟੇਟ ਵਿਕਾਸ ਨੇ ਝੀਲਾਂ, ਤਲਾਅ, ਹੜ੍ਹ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਅਤੇ ਦਲਦਲ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਾਤਾਵਰਨ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਟੋਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਰੀਚਾਰਜ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੱਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਹੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਸੋਕੇ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਘੱਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੇ ਪਾਣੀ ਚੱਕਰ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਸੰਤੁਲਨ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਅਬਾਦੀ ਵਾਧੇ ਤੇ ਬਦਲਦੇ ਖਪਤ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਤਾਜ਼ੇ ਪਾਣੀ ’ਤੇ ਦਬਾਅ ਵਧਾਇਆ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰੀ ਜੀਵਨਸ਼ੈਲੀ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਦਯੋਗ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕੁਦਰਤੀ ਰੀਚਾਰਜ ਸਮਰੱਥਾ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਸਮਾਜਿਕ ਅਸਮਾਨਤਾ ਇਸ ਸੰਕਟ ਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪਹਿਲੂ ਹੈ।
ਪਾਣੀ ਦੀ ਕਮੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬੋਝ ਸਮਾਜ ਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਵਰਗਾਂ- ਪੇਂਡੂ ਗਰੀਬ, ਸ਼ਹਿਰੀ ਝੁੱਗੀ-ਝੌਂਪੜੀ ਵਾਲਿਆਂ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ’ਤੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ’ਤੇ, ਸਮਾਜਿਕ ਵਿਤਕਰਾ, ਗਰੀਬੀ ਅਤੇ ਕਿਫਾਇਤੀ ਸਮਰੱਥਾ ਦੀ ਘਾਟ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਣੀ ਤੱਕ ਬਰਾਬਰ ਪਹੁੰਚ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨਤਾ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਕਮਜ਼ੋਰ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਵੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਬੰਧ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਲਮੇਲ ਦੀ ਘਾਟ, ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਅੰਕੜਿਆਂ ਦੀ ਘਾਟ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। Freshwater Crisis
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਅਧਿਕਾਰ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਕਈ ਮੰਤਰਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਏਜੰਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨ ਪਹੁੰਚ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀਆਂ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸੰਕਟ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਤਾਵਰਨ ਮੁੱਦਾ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਆਰਥਿਕ ਵਿਕਾਸ, ਸਮਾਜਿਕ ਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਵੀ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਘਾਟ ਸੰਘਰਸ਼, ਪ੍ਰਵਾਸ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੇ ਸੰਕਟ ਦਾ ਇੱਕ ਉੱਭਰਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। Freshwater Crisis
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਤਾਜ਼ੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸੰਕਟ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਮੱਸਿਆ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਦਰਤੀ ਸੀਮਾਵਾਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਦੀਆਂ ਅਸਫ਼ਲਤਾਵਾਂ ਦਾ ਵੀ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਟਿਕਾਊ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਬੰਧਨ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ, ਗਿੱਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਸੰਭਾਲ, ਸਮਾਵੇਸ਼ੀ ਪਾਣੀ ਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਹਿਯੋਗ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਤਰਜ਼ੀਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਸੰਕਟ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੌਕੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਵਾਤਾਵਰਨ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਸਮਾਜਿਕ ਨਿਆਂ, ਆਰਥਿਕ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਇੱਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਫਰਜ਼ ਹੈ।
(ਇਹ ਲਿਖਾਰਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਹਨ)
ਡਾ. ਪ੍ਰਿਅੰਕਾ ਸੌਰਭ
