ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਹੋ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ ਫੋਨ ਵੇਖਣ ਦੀ ਜਿੱਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਲਤ ਇੰਨੀ ਡੂੰਘੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਫੋਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਖਾਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਜਾਣਦੇ ਹੋਵੋਗੇ ਕਿ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਫੋਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਣਾ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਰੱਖਣਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਕਰਨਾ ਕਿੰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਪਿਛਲੀ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਨੇ ਯਕੀਨੀ ਤੌਰ ’ਤੇ ਹਰ ਬੱਚੇ ਦੀ ਆਦਤ ਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਕਰੀਨ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿਤਾਉਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। (Child Mobile Addicted)

ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਉਹ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ ਟੈਲੀਵਿਜਨ ਜਾਂ ਟੈਬਲੇਟ ’ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨਪਸੰਦ ਸ਼ੋਅ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਲੇਟ ’ਚੋਂ ਭੋਜਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਟੀਵੀ ਜਾਂ ਫੋਨ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇਜਾਜਤ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਮੇਜ ’ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਣ।

Petrol Diesel Price Today : ਅਪਡੇਟ ਹੋਈਆਂ ਪੈਟਰੋਲ-ਡੀਜ਼ਲ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ, ਵੇਖੋ

ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇਈਏ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਉਦੋਂ ਹੀ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਆਦਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ’ਚ ਫੋਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸਕਰੀਨ ਮੌਜ਼ੂਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੁਚੇਤ ਆਦਤ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਭੰਗ ਖਾਣਾ ਅਸਲ ’ਚ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਭਟਕ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖਾਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ, ਟੈਲੀਵਿਜਨ ਅਤੇ ਟੈਬਲੇਟ ਇੰਨੇ ਵਿਚਲਿਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਅਸਲ ’ਚ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਸਿੱਖਦੇ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਬੁਰੀ ਆਦਤ ਹੈ। ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਸਕਰੀਨ ਟਾਈਮ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਵਾਧੂ ਮਾਤਰਾ ਸਿਰਫ ਸੰਭਾਵੀ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਕਰੀਨ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਖਾਣੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਤਰੀਕੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਖਾਣ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਭਟਕ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਮਾੜੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦੇ ਹੋ :

ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਫੋਨ ’ਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ, ਖਾਣਾ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਟਾਈਮਰ ਲਾਉਣਾ ਇੱਕ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਚਾਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਭਟਕਾਏ ਬਿਨਾਂ, ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਖਾਣਾ ਸਿਖਾਉਣ ਦਾ ਇਹ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖਾਣ ਲਈ ਤੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਾਂ-ਸੀਮਾ ਦਿਓ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਇਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹੋ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਫੋਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਜਾਣ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ, ਤਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਸਕਰੀਨ ਸਮਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਟਾ ਕੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਸਥਿਰ, ਜਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ ਸੀਮਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦੌਰਾਨ ਸਕਰੀਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਜਾਂ ਫੋਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਆਦਤ ਪਾਵੇਗਾ, ਓਨਾ ਹੀ ਇਸ ਦੀ ਆਦਤ ਪਾਉਣਾ ਅਤੇ ਖਾਣੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਡਰਾਮੇ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋਵੇਗਾ। (Child Mobile Addicted)

ਖਾਣੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਫੋਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨੰਬਰ ਇੱਕ ਭਟਕਣਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਾਤਾ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਵੀ ਜੋਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਉਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਯਮ ਬਣਾਓਕਿਤਾਬਾਂ, ਫੋਨ, ਡਿਜੀਟਲ ਗੇਮਾਂ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਡਿਵਾਈਸ ’ਤੇ ਸਮਾਂ। ਸ਼ੁੱਧ ਫੋਕਸ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ’ਤੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਖਿਡੌਣੇ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹਨ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਜ ਤੋਂ ਉੱਠਣ ਦੀ ਇਜਾਜਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

Government Schemes : ਦਿਵਿਆਂਗਜਨਾਂ ਲਈ ਸਰਕਾਰ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੀ ਐ ਵੱਡਾ ਉਪਰਾਲਾ

ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਵਜੋਂ, ਦਿਨ ’ਚ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਵਾਰ ਇਕੱਠੇ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਦੀ ਆਦਤ ਬਣਾਓ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਮਾਂ-ਸਾਰਣੀ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਖਾਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ’ਚ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਆਦਤ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਾਫੀ ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਫੋਨ ਅਤੇ ਸਕਰੀਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਨੋਰੰਜਨ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਹ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ ਸਕਰੀਨ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਅਤੇ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਾਲਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਮਿਸਾਲ ਕਾਇਮ ਕਰਨ ਲਈ। (Child Mobile Addicted)

ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਯੰਤਰ ਖੋਹ ਲਓ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ’ਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਖਾਣੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸਕਰੀਨਟਾਈਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਆਣਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਸਮਝਾਉਣਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਕਰੀਨ ਸਮਾਂ ਖਰਾਬ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ 3 ਜਾਂ 4 ਸਾਲ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਮਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਪੈਟਰਨ ਅਤੇ ਸਕਰੀਨ-ਮੁਕਤ ਖਾਣ ਦੇ ਫਾਇਦੇ ਸਮਝਾਓ। (Child Mobile Addicted)

ਬਲਜੀਤ ਘੋਲੀਆ

ਪਹਿਲੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਂਝੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਲੰਘਦਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਬੱਚਾ ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਨਿੱਘ ਮਾਣਦਾ ਸੀ। ਚਾਹੇ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ ਪਰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਲਈ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਬਗੈਰ ਘਰ ਦੇ ਦੂਸਰੇ ਮੈਂਬਰ ਚਾਚਾ-ਚਾਚੀ, ਤਾਇਆ-ਤਾਈ, ਭਰਾ-ਭਰਜਾਈ ਤੇ ਭੂਆ ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਝੋਲੀ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਸਨ ਉਹ ਸਭ ਰਲ ਕੇ ਇੱਕ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਸਨ। ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਧੀ-ਭੈਣ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਕੀ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਬਚਪਨ ਜਿਆਦਾਤਰ ਦਾਦਾ-ਦਾਦੀ ਦੀ ਬੁੱਕਲ ਵਿੱਚ ਬੀਤਦਾ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਘੂਰਦੇ ਸੀ ਤਾਂ ਬੱਚੇ ਦਾਦਾ-ਦਾਦੀ ਕੋਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ।

ਰੋਂਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਦਾ-ਦਾਦੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੋਦੀ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾ ਕੇ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਮਾਰਗ ‘ਤੇ ਚੱਲਣ ਤੇ ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਜਾਣੂੰ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਇਨਸਾਨ ਤਰੱਕੀ ਕਰਦਾ ਗਿਆ ਸਾਂਝੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿਚ ਵਿੱਥ ਪੈ ਗਈ। ਸਾਂਝੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਸਿਰਫ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਾਸਤੇ ਤਰੱਕੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚੁਣੇ ਤਾਂ ਬੱਚੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਆਖਿਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨੌਕਰ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਪੈਣ ਲੱਗੀ। ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਸਾਂਝੇ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਹੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਨੌਕਰ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਅੱਜ ਇਸਦੇ ਉਲਟ ਹਰ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਬਗੈਰ ਕਿਸੇ ਵਾਸਤੇ ਸੋਚਣ ਦਾ ਟਾਈਮ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਲਾਈ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਸਮਝ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਇੱਕ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਾਸਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਦੇ ਇਨਸਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਸ਼ੀਨ ਬਣਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਤਰੱਕੀ ਦੀ ਆੜ ਵਿਚ ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਕਦਰ ਬਹੁਤ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ।

ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਹਰ ਜਰੂਰਤ ਪੂਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਬੱਚੇ ਇਕੱਲੇਪਣ, ਜਰੂਰਤ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਬੋਝ, ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ‘ਤੇ ਟੋਕਣਾ, ਖੇਡਣ ਵਾਸਤੇ ਟਾਇਮ ਨਾ ਹੋਣਾ, ਟੀ.ਵੀ. ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਬੱਚਿਆਂ ਉੱਪਰ ਜਿਆਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਰਹਿਣਾ, ਇਕੱਲੇਪਣ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁਣਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਝਿਜਕ ਨੂੰ ਫੋਨ ਜਾਂ ਇੰਟਰਨੈਟ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਦੋਸਤ ਬਣਾਉਣਾ, ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਮਾਪਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸਖਤਾਈ ਤੋਂ ਬੱਚੇ ਅਜਾਦੀ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਜਿਉਣ ਵਿਚ ਜਿਆਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਣ ਲੱਗ ਪਏ ਹਨ। ਟਾਈਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਤਮੰਨਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਦੀ ਬਜਾਏ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਤੋਰ ਰਹੀ ਹੈ।  ਬੱਚੇ ਹਨ ਤਾਂ ਬੱਚੇ ਗਲਤੀਆਂ ਵੀ ਕਰਨਗੇ। ਝਿੜਕਣ ਜਾਂ ਮਾਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਓ।

ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤਾਂ ਵਾਗ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰੋਗੇ ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹਰ ਗੱਲ ਸਾਂਝੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚੇ ਜਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਬਤੀਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ। ਬੱਚੇ ਜਿਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਜਿਆਦਾ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਨੂੰ ਯੋਗਦਾਨ ਦੇਵੋ। ਆਪਣੇ ਪੁਰਖੀ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਉੱਪਰ ਨਾ ਥੋਪੋ। ਦੂਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਗਲਤੀ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕਸੂਰਵਾਰ ਨਾ ਸਮਝੋ। ਉਸ ਦੀ ਬੇਗੁਨਾਹੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ।

ਕਈ ਮਾਪੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਨਜਾਇਜ ਫਾਇਦਾ ਉਠਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਗਲਤ ਦੋਸਤ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਨਕਲ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਆਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਲੜਾਈ-ਝਗੜੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।  ਕੁਝ ਮਾਪੇ ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਅਤੇ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਪੜ੍ਹਾਏ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਸਿਰ ਖੜ੍ਹੇ ਕੀਤੇ। ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਿਭਾਈ ਹੈ। ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਬਗੈਰ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ। ਜਦੋਂ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਆਈ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਉੱਪਰ ਬੋਝ ਬਣ ਗਏ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਬਦਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਕਮਾ ਕੇ ਖਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਕਈ ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਇੱਕ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੂੰ ਕੱਪੜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਹਨਾਂ ਪਾਸ ਬੈਠ ਸਕਦੇ।

ਲੁਧਿਆਣਾ

Punjabi News ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਰ ਅਪਡੇਟ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਨੂੰ Facebook ਅਤੇ Twitter ‘ਤੇ ਫਾਲੋ ਕਰੋ।